Cyborg: The Man-Machine [Paperback]

Marie O'Mahony (Author)

Book Description

ISBN-10: 0500283818 | ISBN-13: 978-0500283813 | Publication Date: October 2002

'Cyborg', from the Greek for 'steersman' combined with 'organism', was coined in the mid-20th century to describe the new human who would be required for space travel - enhanced by mechanical, chemical or electronic means, he or she would be half-human, half-machine. This excitingly-illustrated book discusses the astonishing changes in biotechnology that make the cyborg seem more science fact than science fiction. Soon we could all be Superman or Wonderwoman. What will this mean to us as individuals? How will it affect society? The author reminds us that the yearning for immortality and superpowers is as ancient as the human race; it's just that these now seem within our reach. We are guided on a journey through metamorphoses old and new, fictional and factual - from werewolves to genetic engineering, from Dr Frankenstein to a professor's arm controlled by another's thoughts, from the androids of science fiction to a real robot sensitive to human moods.

Editorial Reviews

About the Author

Marie O'Mahony is an independent consultant and was the curator of 'The Soft Machine - Design in the Cyborg Age', Stedelijk Museum of Modern Art, Amsterdam. She is co-author, with Sarah E. Braddock, of SportsTech and Techno Textiles, both published by Thames & Hudson.

Product Details

• Paperback: 112 pages
• Publisher: Thames & Hudson (October 2002)
• Language: English
• ISBN-10: 0500283818
• ISBN-13: 978-0500283813
• Product Dimensions: 9.9 x 8.7 x 0.5 inches
• Shipping Weight: 1.2 pounds
• Average Customer Review: 4.0 out of 5 stars  See all reviews (1 customer review)
• Amazon Best Sellers Rank: #2,602,978 in Books (See Top 100 in Books)

More About the Author

Discover books, learn about writers, read author blogs, and more.

Customer Reviews

Most Helpful Customer Reviews

4.0 out of 5 stars cyborgian culture, September 12, 2010

By 

Chris Reinewald (Amsterdam, Nederland) - See all my reviews
(REAL NAME)   

This review is from: Cyborg: The Man-Machine (Paperback)

Ik heb ooit een cyborg ontmoet! Op een sportdesigncongres in Aspen: de Amerikaanse, paralympische atlete Aimee Mullins (zie Items 7/1998). Omdat haar onderbenen onvolgroeid bleven werden die geamputeerd. Aimee loopt en rent nu op gekromde beugels met de motoriek van een gazelle. Dat maakt haar nog beeldschoner dan ze al is.
Aimee is een mechanische cyborg, een mens-machine. Met een pacemaker ben je een electronische cyborg. Klonen zoals het schaap Dolly zijn biogenetische cyborgen volgens Marie O'Mahonney. Deze Britse textieltechnologe schreef een gedachtenprikkelend, rijk geïllustreerde en lekker hip vormgegeven cultuurgeschiedenis over Cyborgs. Je denkt dan al gauw aan science fiction films met cyborgs als Robocop of Men in Black.
De onuitputtelijke special effects maken dat je niet eens meer zo vreemd opkijkt als een personage een technologische mutant blijkt te zijn.
O' Mohanney bewaart voldoende afstand om zich niet te laten meeslepen. Ook niet door de quatsch-theoriën waarmee de Franse kunstenares Oran bijvoorbeeld haar plastische chirurgiën verexcuseert. Met aangebracht kraakbeen in haar voorhoofd ziet Oran er als een extraterrastiale idioot uit. In de avant garde-mode kom je zulke cyborgiaanse lichaamsextensies (Van Beirendonck) of sekseverandering trouwens steeds meer tegen.
De cyborg ontstond uit onze behoefte om ons leven, tot na de dood, te controleren. Werd het fictieve monster van Frankenstein nog uit menselijke onderdelen bijeengeknutseld, de huidige genetische manupulatie gebeurt minder opvallend.
Een tussenvorm is de siliconen chip die een Engelse onderzoeker in zijn eigen bovenarm en die van vrouw aanbracht. Een krachtbron, tuner, ontvanger en een computer moeten het het mogelijk maken om zenuwprikkels en eenvoudige bewegingen te zenden. Achterliggend idee is geen volledige controle over zijn vrouw maar over de nog wel functionerende spieren van mensen met een defect zenuwcentrum.
Ford gebruikte bij het ontwikkelen van de Focus een pak waarin de beperkingen van oudere automobilisten zijn nagebootst. De ervaringen hoe je met strammere spieren en een beperkter gezichtsveld een auto bestuurt werden toegepast in de uiteindelijke auto. Eigenlijk lijken deze cyborgs het meest levensvatbaar.
Hyperrealistische cyborgs herkennen we niet, ondervond Motorola met Mya, een ehmm.. animatiemeisje dat de internetservice persoonlijker moest maken.
Mya, ontstaan uit een fotomodel met geperfectioneerde lichaamsdelen oogde zo levensecht uit dat ze niks cyborgiaans meer had. Door haar huid nu metalig te maken - zo gestroomlijnd als de diensten - is ze nu duidelijk cyborg.
O'Mahonney's conclusie van deze technohumane evolutie klinkt voorspelbaar: het is onze beslissing of we een technologisch Utopia of juist een Dystopia binnenstappen.

[as published in ITEMS designmagazine]