Customer Reviews

Cyborg: The Man-Machine

5 star:		(0)
4 star:		(1)
3 star:		(0)
2 star:		(0)
1 star:		(0)

 

 

Ik heb ooit een cyborg ontmoet! Op een sportdesigncongres in Aspen: de Amerikaanse, paralympische atlete Aimee Mullins (zie Items 7/1998). Omdat haar onderbenen onvolgroeid bleven werden die geamputeerd. Aimee loopt en rent nu op gekromde beugels met de motoriek van een gazelle. Dat maakt haar nog beeldschoner dan ze al is.
Aimee is een mechanische cyborg, een mens-machine. Met een pacemaker ben je een electronische cyborg. Klonen zoals het schaap Dolly zijn biogenetische cyborgen volgens Marie O'Mahonney. Deze Britse textieltechnologe schreef een gedachtenprikkelend, rijk geïllustreerde en lekker hip vormgegeven cultuurgeschiedenis over Cyborgs. Je denkt dan al gauw aan science fiction films met cyborgs als Robocop of Men in Black.
De onuitputtelijke special effects maken dat je niet eens meer zo vreemd opkijkt als een personage een technologische mutant blijkt te zijn.
O' Mohanney bewaart voldoende afstand om zich niet te laten meeslepen. Ook niet door de quatsch-theoriën waarmee de Franse kunstenares Oran bijvoorbeeld haar plastische chirurgiën verexcuseert. Met aangebracht kraakbeen in haar voorhoofd ziet Oran er als een extraterrastiale idioot uit. In de avant garde-mode kom je zulke cyborgiaanse lichaamsextensies (Van Beirendonck) of sekseverandering trouwens steeds meer tegen.
De cyborg ontstond uit onze behoefte om ons leven, tot na de dood, te controleren. Werd het fictieve monster van Frankenstein nog uit menselijke onderdelen bijeengeknutseld, de huidige genetische manupulatie gebeurt minder opvallend.
Een tussenvorm is de siliconen chip die een Engelse onderzoeker in zijn eigen bovenarm en die van vrouw aanbracht. Een krachtbron, tuner, ontvanger en een computer moeten het het mogelijk maken om zenuwprikkels en eenvoudige bewegingen te zenden. Achterliggend idee is geen volledige controle over zijn vrouw maar over de nog wel functionerende spieren van mensen met een defect zenuwcentrum.
Ford gebruikte bij het ontwikkelen van de Focus een pak waarin de beperkingen van oudere automobilisten zijn nagebootst. De ervaringen hoe je met strammere spieren en een beperkter gezichtsveld een auto bestuurt werden toegepast in de uiteindelijke auto. Eigenlijk lijken deze cyborgs het meest levensvatbaar.
Hyperrealistische cyborgs herkennen we niet, ondervond Motorola met Mya, een ehmm.. animatiemeisje dat de internetservice persoonlijker moest maken.
Mya, ontstaan uit een fotomodel met geperfectioneerde lichaamsdelen oogde zo levensecht uit dat ze niks cyborgiaans meer had. Door haar huid nu metalig te maken - zo gestroomlijnd als de diensten - is ze nu duidelijk cyborg.
O'Mahonney's conclusie van deze technohumane evolutie klinkt voorspelbaar: het is onze beslissing of we een technologisch Utopia of juist een Dystopia binnenstappen.

[as published in ITEMS designmagazine]