Customer Reviews

Geography of Home

5 star:		(3)
4 star:		(0)
3 star:		(2)
2 star:		(0)
1 star:		(0)

 

 

I found the core notion that our home designs don't fit our lives to be very interesting. But be warned that the book is a series of very personal, sometimes bordering on superficial, essays. Beyond the core notion, I didn't find much to relate to in Busch's observations about her own
(upper class, domesticated) life. She often makes blanket statements about how "we" live that more than once made me feel like she was writing for a whole other group of people I've never met. That said, if you do feel included in her blanket statements, you might love the book.

This little book of essays is a fine read -- brightly written, free of the usual jargon, quick with insight. It helps the reader to understand why that expensively furnished living room lies silent while the kitchen bussles with everything but cooking. I enjoyed it immensely.

Bravo! Aki Busch takes us on a charming and provocative stroll both through her home and each of ours. Ever wonder why you still have a front door? Or whatever happened to the front porch? Or why your kitchen and closets and garage are so essential? READ THIS BOOK and find out!!

Er is een tranentrekkende countrysong, The Grand Tour, waarin een door vrouw en kind verlaten man tijdens een rondleiding door zijn nu grote, lege huis het huiselijk geluk bezingt dat zich ooit in de kamers afspeelde. Een woning herbergt nu eenmaal meer dan een optelsom aan meubels en gebruiksvoorwerpen. Vanuit een persoonlijke, maar minder sentimentele optiek, en doorspekt met sociaal-culturele en kunsthistorische details, doorkruisde de Amerikaanse designscribrente Akiko Busch haar eigen historische huis.
Ze publiceerde er een artikelen over die in het Amerikaanse architectuur- en designblad Metropolis en nu in een smaakvol getypografeerd boekje verschenen.
Het aardige is dat Busch zich nergens bezondigt aan loze trendwatcherij. Ze constateert hoe sociale gewoontes kamers lieten veranderen. Doordat zowel de bewoners als de gasten in buitenwijken met de auto komen wordt de voordeur bijvoorbeeld steeds minder gebruikt. Het halletje transformeert zo tot een soort niemandsland. Behalve dat het praktisch is om via de zijdeur binnen te komen heeft dit ook iets informeels dat bij onze hedendaagse sociale verhoudingen past.
De keuken is wel de meest bestudeerde ruimte in huis. Technologische veranderingen uit de laatste 150 jaar manifesteerden zich veelal direct in dit voedselkundig laboratorium. Tussen 1830 en 1880 deden kolenfornuizen van gegoten ijzer hun intrede, opgevolgd door gas en - in de VS vooral - electriciteit. Catherine Beecher, zuster van de schrijfster Harriet Beecher (Uncle Toms Cabin), onderzocht midden 19e eeuw keukenefficiency en constateerde dat vrijstaande werktafels werden verruild voor compacte aanrechten met laden. Er ontstonden naar functie afgescheiden delen voor voedselbereiding, koken, afwassen. Rond 1950 nam electrische apparatuur dit werk over. Nu bedienen we deze apparaten als computers en beschouwen we ons slimmer dan onze (over)grootouders. Onterecht meent Busch.
Want wie weet nog met welke huismiddeltjes je bepaalde vlekken verwijdert? Of met welk bestek en serviesgoed je een vismaaltijd moet dekken? Er ging veel kennis verloren, stelt de schrijfster in de eetkamer en negeert zo de tv-dinners. Bij de kasten citeert Busch architect Frank Lloyd Wright die kasten "ongezonde ruimteverspilling" vond en ze daarom niet aanbracht in zijn woonhuizen. De garage vindt Busch een buitensporige luxe ruimte voor een stuk mechaniek, vergeleken met woonsituaties in derde wereldlanden. Voor de slaapkamer voorspelt Busch een toekomst als tweede werkruimte en sportzaaltje. Verder verwondert ze zich erover waarom alleen hotels een telefoon in de badkamer hebben. De den, een soort kelder, slaat Busch over. Jammer, want dit specifiek Amerikaanse mannendomein (biljarten, roken, drinken, baseball op tv kijken) zegt iets over de territoriumdrift die er ook binnen de vier muren van een huis heerst.
Tussen actuele vormgevingsconcepten die een "nomadische", flexibele bewoning voorstaan zet Busch alles weer eens helder neer. Niet de dingen maar de mensen maken een huis een thuis. En sensaties: "Met mijn kat onder het bed liggen", noemt iemand haar favoriete plekje.
Busch adviseert overigens om koekjes te bakken tijdens voorbezichtingen als je je huis goed wil verkopen. In de epiloog komt nog een "huizenluisteraar" voor die aan de geluiden in de kamers hoort waar het gestegen energiegebruik door wordt veroorzaakt.

[published in ITEMS designmagazine]

I may be a bit hard on this book because I have written on similar subjects on Japan and I was expecting more insight. It's my hobby to read everything I can on how people live and so I was looking forward to this book. But if you have read on this subject in popular magazines, I suspect you will find that you already know much of what's in this book of essays. And it's only 160 pages with not a lot of print on each, so expensive.

My suggestion if you are interested in this subject is to start with Witold Rybczynski's HOME: A SHORT HISTORY OF AN IDEA, which Busch cites. HOME is insightful, well-researched, and as well written as Busch's easy read.