Customer Reviews

Ron Arad Talks to Matthew Collings About Designing Chairs, Vases, Buildings and ...

5 star:		(0)
4 star:		(1)
3 star:		(0)
2 star:		(0)
1 star:		(0)

 

 

Ron Arad (Tel Aviv, 1951) is als ontwerper volkomen authentiek. Schetsen doet hij graag op een plaat staal, waarna hij de vormen uitknipt en losjes in elkaar zet. Met hameren en lassen krijgt de stoel, ogenschijnlijk een zitbare sculptuur, haar definitieve vorm.
In een pas verschenen boek bespreken de Brits-Israelische, zelfproducerend ontwerper en de befaamde Britse kunstcriticus Matthew Collings losjes Arads loopbaan en diens pragmatische ontwerpinzichten.
Pas recentelijk werkt Arad weer als architect, waarvoor hij in de jaren zeventig aan de Londense Architecture Association, tussen Koolhaas, Hadid en Tschumi, geschoold werd. Eenmaal afgestudeerd had hij al gauw geen zin meer in de architectuur. In de periferie van punk en kunst wordt Arad een hardcore designer. Hij last frames om rood lederen autostoelen (Rover.) Met het Kee-Klamps modulair kastensysteem maakt hij tafels, bedden, banken en complete interieurs. Zo kan hij zich financiëel handhaven in het ongesubsidieerde Britse designersmilieu.
Met zijn medewerkers werkt Arad lange tijd als zelfproducerende designstudio voor prototypes van meubels. Arads jaarlijkse, spectaculaire presentaties op de Salon van Milaan vestigen zijn internationale reputatie. In 1990 vindt de net aangetreden directeur Patrizia Moroso dat het gelijknamige familiemeubelbedrijf wel wat radicaliteit kan gebruiken. Die van Arad. En zo incarneert de brute metalen Big Easy-stoel tot een bourgeois beklede fauteuil, geproduceerd door Moroso. Contacten met andere producenten stimuleren Arads experimenteerdrift met materialen en technologieëen : "opgeblazen" aluminiumplaten, kunststof en koolstofvezel en met Nomex geïmpregneerd papier
Interviewer Collings pareert zijn "design-onkunde" met overpeinzingen over verwante beeldhouwkunst (Artschwager, West, Judd) waarop Arad nuchter reageert. Beeldende kunstenaars hebben gewoon meer kapsones dan designers.
In de ongedwongen, niet-bewonderende dialoogvorm lijkt dit boek op de prachtige bundel inzichtelijke interviews die BBC-presentator David Sylvester tussen 1962 en 1979 met de schilder Francis Bacon had.
Collings en Arad moeten elkaar meer gaan spreken en dat ook weer net zo fris opschrijven.

[as published in ITEMS designmagazine]